De week na de herfstvakantie ben ik een weekje naar de zon getrokken. De weken ervoor waren emotioneel zware weken. Herinneringen aan een jaar geleden, toen ik afscheid heb moeten nemen van mijn vrouw, vielen me zwaar (zie ook mijn schat). November zal nooit meer zijn zoals het enkele jaren geleden was. Maar dat geldt ook voor mijn leven. Ik mis haar nog elke dag, ook al heb ik mijn leven weer opgenomen en geniet ik van al het mooie dat op mijn pad komt. Ik sta af en toe stil bij de herinneringen, maar mijn leven mag niet stilstaan.
Daarom besloten mijn vriendin en ik er een weekje tussenuit te gaan. Een weekje zon zou ons goed doen en ons weer voldoende opladen om de winter tegemoet te gaan.
Zo vertrokken we ’s morgens vroeg vanuit Amsterdam richting Maspalomas (Gran Canaria). Het was middag tegen de tijd dat we uit het vliegtuig stapten en de transfer ons naar het hotel bracht. We waren het enige koppel voor dat hotel, dus lang moesten we niet aanschuiven om in te checken. Toch duurde het even. Toen de dame aan de receptie begon te bellen, begon het tot ons door te dringen dat er iets fout zat. We kregen te horen dat onze kamer geannuleerd was. Na verschillende telefoontjes naar de reisorganisator ging de plaatselijke vertegenwoordiger van Corendon op zoek naar een oplossing. Gelukkig konden we intussen al iets eten.
We kregen een ander hotel aangeboden, vlak bij de duinen en het strand. Een upgrade. In dat hotel was de receptioniste heel vriendelijk en behulpzaam. Omdat ze zag dat ik met een stok liep, veranderde ze onze toegewezen kamer naar een kamer dichter bij de receptie, het zwembad en het restaurant. Nog een upgrade.
In dat hotel was vriendelijkheid bij al het personeel de norm. Van kamermeisje tot dienster in het restaurant, iedereen was supervriendelijk. Ook de properheid viel me meteen op. Nergens een papiertje of sigarettenpeuk te bespeuren.
We hebben genoten van het mooie weer: elke dag tussen de 26° en 28° in de schaduw. Veel zon en wat wind maakten het echt heel aangenaam. Dit is duidelijk mijn ideale klimaat. Ik heb er kilometers kunnen wandelen zonder meer last te hebben dan anders. En we hebben veel gewandeld. Ik heb daar zelfs mijn record verbroken met 28.000 stappen (volgens mijn uurwerk) op één dag.
Net achter het hotel lagen de duinen van Maspalomas, de bezienswaardigheid van Gran Canaria. Duinen van 6 km lang en op het breedste punt 2 km. In die duinen waande je je echt in de woestijn. Eens door de duinen kwamen we aan het langgerekte strand, dat wel 8 km lang is. Zalig om daar langs de waterlijn te wandelen. Wanneer we het te warm kregen, gingen we in de zee – of eigenlijk de oceaan – die nog heerlijk van temperatuur was.
Tijdens het wandelen over het strand viel me nog iets anders op: de verdraagzaamheid. Op dat strand kan iedereen zijn wie hij of zij is. Daar lopen mensen in broek en T-shirt, in badkledij of monokini, maar ook naakt (wat daar is toegestaan). Homo- en lesbische koppels lopen er hand in hand en knuffelen zonder nagekeken te worden. Gewoon iedereen zoals ze zich het beste voelen. Toen besefte ik: zo kan het dus ook. Gewoon zijn wie je bent, zonder commentaar, zonder je te moeten verschuilen. Zo kan het dus — maar jammer genoeg is het niet overal zo.
